Berichten

Zij schrijven over mij

Ik doe dingen. Soms spontaan. Soms na er goed over nagedacht te hebben. Zoals iedereen toch? De dingen die ik doe, trekken heel af en toe de aandacht. En dan? Dan moet erover gekletst worden… Leuk toch?!

Het liefst onder het genot van ’n bakkie pleur, op een locatie naar keuze. Maar aangezien ik in de afgelopen jaren regelmatig ver uit de buurt was en dan structureel een tekort aan internet had, was in het echt of digitaal kletsen geen optie. Hm, hoe moet dat nu?

Een interview? Oké, ik help wel hoor
Vaak toffe meiden met een eigen website. Natuurlijk staan zij te springen om materiaal voor een leuk  artikel. Hun website moet gevuld worden. Hun lezers geïnteresseerd en tevreden. Kan ik helpen? Dan doe ik dat natuurlijk graag.

De vragen komen mijn kant uit en ik beantwoord ze braaf. Of ik lang van stof ben? Zeker wel! Typetje ‘vraag-antwoord’? Liever niet! Ik tik dus als ’n razende want schrijven over mezelf gaat me makkelijk af. Opslaan, verzenden, klaar! Wachten tot plaatsing.

Wie schreef er over jou dan?
Eerst kwam dit artikel op de website van Stop and Stare. Het gaat over mijn ervaringen tijdens een taalcursus in New York die ik gedaan heb. De schrijfster heeft ervoor gekozen niets te veranderen aan het artikel. Dus eigenlijk heb ik mijn eigen interview geschreven. Ofzoiets.. haha..
www.stopandstare.nl/renee-deed-een-taalcursus-in-new-york

Daarna trok op-wintersport.nl aan de bel. Zij zijn een categorie ‘onvergetelijke wintersportervaringen’ aan het opzetten. Mijn verhaal past hier zeker in. Leuk om te schrijven over mijn sneeuwavonturen terwijl ik op het strand in Egypte zat. Toch gelukt!
www.op-wintersport.nl/van-nog-nooit-geskied-naar-skileraar-in-slechts-2-weken

Vind ik dus leuk dit
Ja, ik moet hier wel om lachen. Veel mensen vinden het niks om met hun kop op internet te staan. Ik heb ’t daar niet zo lastig mee hoor. Heus niet met alles. Maar ’n artikeltje op papier pennen om iemand te helpen, vind ik echt dikke prima.

Heb je hulp nodig met onderwerpen of heb je ’n tof onderwerp waar ik iets over kan schrijven? Je kunt altijd even roepen!!

 

En jahoor… ook zij is een Digital Nomad!

“Blijf toch lekker thuis mens. Zo krijg je nooit rust in je billen.”

Werken en leven on the road

Hipperdepip tegenwoordig: digital nomads. Het nieuwe werken. En het nieuwe leven. Ooit zigeuners die d.m.v. toverdrankjes en goocheltrucs hun eten bij elkaar scharrelden. Hun huis was een woonwagen, hun vervoersmiddel een mager paardje. Kijk mij nu: een knalgroene camper waarin we rijden én wonen. Nu nog groen, het is afwachten hoe lang nog.

Content Words: Working 9 To 5 (*Dolly Parton)

Fulltime werkdagen maken. Iedereen gaat er vanuit dat ik dat nooit doe. Hm, maar waarom niet? Als ik er lekker in zit, is het heerlijk ‘n volle dag te werken. Maar het is ook verrukkelijk om vrij te zijn wanneer niemand dat is. Alle bankjes in het park beschikbaar. Geen rijen in wat voor museum dan ook. En zelfs het eerste lentezonnetje lijkt alleen voor mij te schijnen. Guilty pleasure: werken in het weekend of op feestdagen. Niemand die iets van je verwacht omdat ze zelf mooi druk zijn met genieten. Fijn is dat!

Buiten de gebaande paden

Toegegeven, het is lastiger om aan opdrachten te komen als je niet altijd online bent of om de hoek woont. Gelukkig vinden steeds minder mensen het belangrijk face-to-face contact te hebben. Je kunt tenslotte op ieder moment van de dag bellen en meestal ook skypen. Het werk is van grotere waarde dan dat je elkaars handje kunt vasthouden.

Lucky me! Want zo heb ik de kans gekregen om mijn kantoorbaan op te zeggen, van het gebaande pad af te stappen en het gewoon te proberen. En tot nu toe is het gelukt.

Maar wanneer werk je dan?

  • Als ik een opdracht heb
  • Als mijn laptop stroom heeft
  • Hm.. wanneer het nodig is

Digital Nomad… pfff!

Dat hele ‘digital nomad’-label kan me eigenlijk gestolen worden. Het is weer zo’n sticker die men erop geplakt heeft. Ik ben gewoon Renée, schrijf graag en vind het fijn om mijn geld te verdienen door anderen te helpen. De flexibiliteit die daarbij komt kijken, past goed bij me en het geeft me de kans te werken op plekken die ik graag wil zien en beleven. Of dit soms lastig is? Ja natuurlijk. Want welk plezier kent geen enkele hobbel?

Maarre, vertel ‘s over die camper dan

Graag! Want ons ‘Groene Monster’ maakt me blij. Sinds ‘n tijdje rijden mijn vriend en ik rond in onze camper. Een 308, Mercedes Benz. Strak ingepakt met mijn schrijfgerei en zijn schilder- en tekenbenodigdheden. Ezeltje naast laptop. Kwasten naast pennen. En er is zelfs nog ruimte voor borden, bekers en een spelletje Skip-bo.

Duitsland en Zwitserland hebben wij inmiddels achter ons gelaten. En Italië was de afgelopen 2 maanden ons thuis. Ik schrijf. Hij ontwerpt, schildert en tekent. Hij zijn opdrachten, ik de mijne. En soms werken we samen. Want schrijven en designen of illustreren ligt soms dicht bij elkaar.

Art by PdeG & Content Words in Europa

En zo doorkruizen wij Europa. Stad voor stad. Land voor land. Geen eindbestemming, maar wel veel tussendoorbestemmingen.

Het is geen vakantie. Het is ons leven.

En jij mag met ons meedoen.

Hoe? Neem dan snel contact op!

 

Contentmanager VeganChallenge

Dat ik soms omval door drukte, hoeft geen geheim te zijn. Maar dat ik het allemaal geweldig leuk vindt, mag zeker de hele wereld weten! Iets goeds doen en tegelijkertijd samenwerken met een inspirerend team van vrijwilligers. Waarom zou je daar ooit over klagen?

Ik woonde nog in Barcelona toen ik benaderd werd door de VeganChallenge. De boodschap was: “Renée, ons blog is chaos en moet absoluut naar een hoger niveau getild worden. En owja, alle andere teksten op de website, wil je daar ook iets van vinden please? Help!!” Renée to the rescue!

Informeren = mijn doel

Zo’n 2 jaar geleden plakte ik de sticker “vegan” op mezelf. Als vanzelf ontmoette ik direct daarna aardig wat vegans. “Ow,” dacht ik, “er zijn er dus veel van.” Maar holy cow! Wat waren die mensen stoffig! Wat had ik gedaan? Was ik 1 van hen geworden?! In zee gegaan met de cliché niet-geitenwollensokken-dragers. Hoe kon dit?

Toch wankelde ik niet en hield ik voet bij stuk. En vandaag de dag ben ik er absoluut achter dat ik het helemaal mis had. Want regelmatig, zeer regelmatig zelfs, ontmoet ik nu hele toffe mensen met een veganistische levensstijl. En zij zijn natuurlijk allemaal meer dan alleen vegan. En dit wil ik graag met mensen delen. Want wat als je eraan denkt de overstap te maken maar je laat afschrikken door het stoffige imago? Een gemiste kans! Een gemis dat ik ga helpen te voorkomen.

Bloggers, vloggers en alle teksten. Allemaal onder mijn paraplu.

————————————————————–

Owja, welke toffe vegans ken jij dan?!
Mitu van Mitusmeatlessfood bijvoorbeeld. En Jetske van VeganFittie en Joyce van NeverNotCooking.

————————————————————–

Van webteksten tot contentkalender & nieuwsbrieven

Ik werd dus gevraagd contentmanager van de VeganChallenge te zijn en ik besloot mezelf in het diepe te smijten. “Yes!” riep ik tegen het opperhoofd. Dit was de perfecte kans om de wereld te laten zien hoe afgestoft het veganisme vandaag de dag is.

  • Taak #1 – Het blog helemaal volproppen met gave en interessante content.
    En owja, er zijn geen bloggers.
  • Taak #2 – Het is ook hoog tijd de teksten op de website in een nieuw jasje te steken.
    Eh uhm, hadden we al verteld dat de website een compleet re-design krijgt? En als je toch op zoek gaat naar bloggers, zou je dan ook voor een extra webdesigner kunnen zorgen?
  • Taak #3 – Er liggen plannen voor de nieuwsbrieven, e-books en een complete kerstbrochure.
    Hoeveel uur zei je ook alweer dat je over had? 😉

“Wauwie! Dit is tof!” dacht ik meteen. Aanpakken die handel.

Mijn enthousiaste bloggers en vloggers

Het was heel even zoeken en enorm veel mailen, maar nu heb ik het voor elkaar: een team van 16 enthousiaste bloggers en vloggers. Onze lifestyle is hetzelfde, maar verder zijn we allemaal zo verschillend. En dit komt perfect uit!

Blogster Minon bijvoorbeeld. Zwanger en schrijft over alles wat met het veganisme en kindjes (krijgen) te maken heeft. Marjan, moeder van 3 zonen, vult dit perfect aan met haar verhalen. Elise, een soort van vegan-wiki, vertaalt de ellende rondom het gebruiken van dierlijke producten naar duidelijke artikelen. Plus alle anderen, die allerlei soorten onderwerpen aanpakken in hun blogs. Welke snacks uit de supermarkt zijn vegan, bijvoorbeeld. Of ‘Wat eet een veganist voor lunch?’ en ‘wat als ik naar een pretpark ga?’. Allemaal onderbouwd door duidelijke bronnen en eigen ervaringen.

Op het gebied van vloggen, ging ook een wereld voor mij open. Deze dames zijn allemaal razendenthousiast. Op camera leggen zij vast wie zij zijn, wat zij doen en wat het vegan-zijn met hen doet. De meest heerlijke recepten komen langs en de tips voor vegan-eettentjes zijn niet aan te slepen. Zo leuk!

”Zeg contentmanager, heb je het onder controle?”

Een half jaartje later inmiddels… en we staan te shinen! Met z’n allen #bigsmile. Er is een contentkalender, rammetjevol. Geen onderwerp is het team te gek. Tijdens de challenges worden dagelijks nieuwe blogs gepost, tijdens de challenges door ongeveer om de dag. Dat zijn er toch al 30 of 15 per maand. Niet weinig toch? 🙂

Hiermee kan ik meteen vertellen waarom het me nog meer zo blij maakt. Mijn main doel was namelijk om mensen te informeren. Puur informatie te geven zodat men zelf een beslissing kan maken over wat zij goed en fout vinden. Met het blog van de VeganChallenge heb ik een platform gevonden waar dit goed kan. En waar ik een groot bezoekersaantal mee bereik. Dit is wat ik wilde. En dit is wat ik doe.

Check it out: veganchallenge.nl/blog

Natuurlijk ben je nu nieuwsgierig geworden! Ga snel naar ons blog en laat je verbazen. Vragen of tips voor onderwerpen? Laat maar horen! Dan zet ik mijn team aan het werk. Thanks toppers! 😉

#portfolio

Kinderkoppies op social media!

“Spontane foto’s werken het beste bij het artikel!” Ja, dat weten we allemaal. Een koppel dat niet-gemaakt naar elkaar staat de grijnzen, een oprecht verbaasde blik in haar ogen en vooral spelende kinderen waar de onschuld vanaf druipt. De laatste.. die kinderen. We love it! Jammer voor je! We mogen ze niet gebruiken.

Tekstschrijver vs beeldredacteur

Natuurlijk zijn de ouders supertrots op hun kroost. En uiteraard delen zij het liefst letterlijk alle feitjes over die ukkies. Maar hoe verstandig, of dom, is het eigenlijk om dit op social media te doen?

Ik kan jullie een paar redenen geven om over na te denken. Want natuurlijk mag iedere ouder zelf beslissen wat zij ervan vinden. Maar wat voor ons tekstschrijvers betreft, wij moeten weten waarom wij al helemaal niet in ons recht staan andermans kinderen te presenteren op internet.

Verborgen? Op internet is niks verborgen

Alles wat je op internet plaatst, is onuitwisbaar. Je denkt misschien dat je een online privé-fotoalbum of -dagboek bijhoudt, maar niets is minder waar. Is je account afgeschermd, heb je nog enige grip op het geheel. Maar zelfs dan kunnen vrienden en/of volgers jouw foto’s delen of downloaden. Is dit wat je wilt? Dat dit bij een open account zoveel keer erger is, hoef ik je vast niet uit te leggen.

Heb je trouwens al van Big Brother Facebook Corp gehoord? Een tool die vanaf de eerste geboortefoto al een kleine databank opent. Facebook (en Instagram hoort hier ook bij) slaat automatisch op dat jij een kind hebt. De naam + alle interesses en activiteiten van het kind zelf en de ouders gaan zo het archief in. Scary niet?

Wie is de eigenaar van de foto’s?

Je denkt natuurlijk dat jij dat bent. Het is tenslotte jouw profiel. Mooi niet! Vanaf het moment dat jij een foto op Facebook en/of Instagram zet, is Facebook corp. de wettige eigenaar. Niks meer aan te veranderen. Ze mogen er alles mee doen wat ze willen. En zeg nou zelf, waarom zouden ze dat niet doen?

(emotionele) schade voor het kind zelf

Dit kan natuurlijk op meerdere manieren. De eerste is dat kinderen rond hun 6e jaar het gevoel van schaamte gaan ontwikkelen. Hier houd jij misschien helemaal geen rekening mee wanneer je iets online post. En dat is natuurlijk niet eerlijk, aangezien het kind wellicht niet helemaal kan uitleggen waarom hij dit niet leuk vindt.

Daarnaast kan het kind er vooral later echter problemen mee krijgen. Noem een sollicitatie, relatie o.i.d. HR-afdelingen, toekomstige werkgevers, maar zeker ook (blind) dates grijpen altijd even naar Google voordat ze je gaan ontmoeten. Zijn hier dingen op waar je zelf niet achter staat, kan dat tot een enorme teleurstelling leiden natuurlijk. Hebben je ouders deze dingen gepost? Dan wordt het beeld van hen ook een stuk duidelijker.

Je brengt het kind misschien in gevaar

Ik wil niemand op gekke ideeën brengen, want zulke gekken hebben we genoeg in de wereld. Maar je wilt toch zeker niet dat door jouw schuld zo’n gek het op dat kind gemunt heeft? Door een foto van ‘n kind te plaatsen, kunnen mensen een heleboel informatie achterhalen en daar hun voordeel mee doen. Voordelen waar jij helemaal niks van wilt weten.

Hoe normaal is het eigenlijk?

Wanneer ouders zomaar alles online zetten, vinden kinderen dit als vanzelf normaal. Ze weten niet beter en zullen alles over zichzelf ook eerder bloot geven aan de rest van de wereld. De weg naar ongecensureerde filmpjes is dan maar kort. Ook zullen kinderen zoals deze niet kunnen leven zonder sociale bevestiging. Het aantal likes kan hun hele leven gaan beheersen waarbij de onzekerheid met zekerheid groeit.

Pedofielen en social media

“Ow, zo schattig! Onze kleine uk die in z’n blote billetjes over het strand rent.” Klik! De foto is zo gemaakt. En daar is natuurlijk niks mis mee. Bewaar het op de eigen camera/telefoon of maak er thuis een mooi plakboek van. Post je het op social media? Bij de FBI zijn lijsten van pedofielen bekend die verzamelingen maken van minderjarige kinderen in hun nakie, gevonden op Facebook en Instagram. Daar hoeft jouw ukkie toch niet bij te zitten?

 

Nu wil ik absoluut niet zeggen dat de wereld direct vergaat wanneer ouders foto’s en video’s van hun kinderen op Facebook en Instagram posten. Niet elk kinderleven is meteen verwoest door een papa en/of mama die ook graag met de trend van Pinterest en Snapchat meedoet. Maar wij als tekstschrijvers, pas erop! Denk aan de wensen van de ouders en bepaal nooit voor hen wat goed en fout is.

Dag Dag!

#ContentWords

Welkom 365 nieuwe avonturen in 2018!

365 dagen. Verpakt in 52 weken en als 12 maanden. Ze staan voor de deur. Doe jij open? Ikkuh wel hoor! Want ik zie al die dagen als nieuwe avonturen. Grote avonturen op de lange termijn, maar vooral ook heel veel kleine avontuurtjes voor dagelijks gebruik.

Doelen, plannen & resultaten

Weet je dat er onwijs veel toffe dingen te doen zijn? Over het algemeen blijft men graag plakken aan de werkzaamheden die binnen ‘ons vakgebied’ vallen. Maar whatskebeurt met Out Of The Box?! Stap eens links, stap eens rechts en zie wat voor gaafs er allemaal vanzelf op jouw pad valt. Kijk om je heen en laat niks aan je voorbij gaan.

Dat is toch cool?! En waarom zou je dat uit de weg gaan? Uh… omdat je hoofd anders omloopt!! Daarom ben ik dit jaar begonnen met het opstellen van supermega duidelijke en strakverpakte doelen. Met zelfs een planning voor de lange termijn. Om mezelf los te schudden van alle op zichzelf staande ideeën die mij enthousiast maken, maar ook afleiden. Er is focus. De gewenste resultaten liegen er niet om. Maar ik heb er zin in. Heel veel zin in!

Liters & liters content creëren

Wat zijn de synoniemen voor ‘schrijven’? Want die ga ik allemaal inzetten dit jaar. Schrijven, meer schrijven en nog meer schrijven. Pagina’s vol. Online, offline. Dé activiteit die voor de komende maanden op mijn to-do lijst staat. Schreef je nog niet dan? Ja duh! Superveel! Maar het wordt nog meer. Dubbel zoveel. Van zakelijke opdrachten voor succesvolle ondernemingen tot zonnige teksten waar mensen mee geholpen zijn. En vergeet het meditatief schrijven niet. Het koppie moet op de een of andere manier kalm blijven 😉

Key goal: toffe samenwerkingen

Waar ik zelf altijd graag mensen blij wil maken, denk ik dat samen blij worden nog beter is. Ergens samen keihard voor werken en daarna om het hardst juichen wanneer de resultaten nog beter zijn dan verwacht. Samenwerken met toffe mensen en ondernemingen, die deuren staan ook open dit jaar. Tijd om te beslissen en over drempels te stappen. Lekker samen doen. Is nog eens gezelliger ook!

BAM! 2018 is van start

De champagneflessen zijn leeg en zelfs al opgeruimd. De resten vuurwerk verdwenen van de stoep. Het jaar is begonnen en inmiddels al in volle gang. 5 dagen van januari voorbij al. Tel ze maar, de 5 (mini) avonturen van de afgelopen dagen. En er staan er nog 360 op je te wachten…

Spaar ze allemaal!

#Debestewensenvoor2018

Welkom avonturen van 2018!

Nieuw jaar. Nieuwe avonturen. Elke dag. Al is het maar een kleintje…!

Netwerken = vissen in m’n vangnet

“Freelancen: het is mijn netwerk dat indirect mijn huur betaalt.” Ik vind het leuk om terug te kijken op hoe het allemaal gegaan is, dat freelancen van mij. Wat ik allemaal heb gedaan, geschreven en bereikt. Welke dingen er aan kwamen waaien, maar ook waar ik voor heb moeten vechten. Het is een bonte verzameling van ervaringen geworden. En ik heb van allemaal iets geleerd. Tof toch? 🙂

Netwerken, een netwerk… een vangnet

Je opsluiten en met niemand praten. Oei, ik leer wel dat dat niet de oplossing is om opdrachten binnen te slepen. Ondanks dat het internet vol staat met ‘vacatures’, mèh, die zijn een illusie. Steek je snoet buiten en ga handjes schudden. Er zijn zo ontzettend veel mogelijkheden om te netwerken. De een leuker en interessanter dan de ander. Ik probeerde gewoon een paar varianten. En ik ben eigenlijk nog steeds niet uitgeprobeerd.

Het netwerk dat je opbouwt, vormt tegelijkertijd je vangnet. Zij zijn de mensen die mij aan durven te bevelen bij anderen. Zij zijn indirect de mensen waardoor ik mijn huur kan betalen. Thanks people! Jullie zijn fijn.

SMILE! De gunfactor & vertrouwen

Ondanks dat netwerken belangrijk is, maak je mij niet blij met iedere week een ander netwerk event. Ik denk altijd maar: “De lach op mijn gezicht moet wel echt blijven”, een fake smile valt altijd door de mand en daar kun je alleen maar je eigen glazen mee ingooien. Mijn advies voor iedereen: ga dus alleen netwerken als je er zin in hebt. Vandaag een keertje niet? Volgende keer beter! Wedden dat je er dan ook veel meer uithaalt.

Als je er zelf ook plezier in hebt, zullen anderen dit meteen zien. De gunfactor moet opgebouwd worden, het vertrouwen komt pas daarna. Het kost tijd en energie, maar blijkt altijd de moeite waard.

Tot handje-schuds!

Lekker netwerken & lekkere hapjes proeven

Content Words @ Food Unplugged Festival in Ede (2016)

Portfolio Items