Berichten

In de zon … met pen & papier

Ik kan het niet anders omschrijven dan een soort verslaving. Iets waar ik altijd blij van word en waar ik onuitputtelijk naar uitkijk. En het kan met alles gecombineerd worden; van wandelen en feesten tot werken en serieuze overleggen. De zon. Mijn goudgele vriendin. Want in het zonnetje is de wereld namelijk mooier, droger en ik veel en vele maler vrolijker. Een zonnig leven zonder enige stress. Heerlijk toch?

Ik grijp mijn kans & pak iedere zonnestraal
Als freelance content creator heb ik de kans mijn werk overal mee naar toe te nemen. En dat doe ik dan dus ook. Enkele jaren geleden in mijn backpack door Azië bijvoorbeeld. Terwijl ik een fantastisch werelddeel ontdekte, zat ik regelmatig met letters te toveren op tropische bestemmingen. Eerlijk is eerlijk, niet altijd in de volle zon. Maar ze was altijd dicht in de buurt.

Spanje, Albanië, Zwitserland en Egypte
Toen ik later besloot een tijdje in Barcelona te werken, vond ik hier het perfecte appartement voor mijn werkstijl. Inclusief een groot balkon en op slechts 5 minuten slenteren van het strand. In de jaren erna werd nog veel gereisd én gewerkt. Oost-Europa vanuit de camper, vanaf de besneeuwde bergen in Zwitserland en onlangs nog tijdens een lange zomer in het snikhete Egypte. En de blije factor die dit alles in balans hield, was, heel verrassend; de zon.

Het klinkt zo simpel allemaal…
Ik zou liegen als ik zeg dat het nooit lastig is. Maar als je dit zo leest, vind je dan dat ik ook maar ’n beetje recht heb om te klagen? Lijkt me niet. Dus dat doe ik ook niet. Maakt mijn goudgele maatje mij soms lui-ig of geeft ze me juist teveel energie om achter mijn laptop te zitten? Dan dwing ik mezelf tot een strakke planning. Dit is belangrijk voor me. Niet alleen om aan te geven wanneer ik werk. Maar ook waar. Want ‘waar’ betekent faciliteiten. Wat heb ik nodig voor mijn volgende klus? Stroom? Wifi? Of heb ik aan pen en papier genoeg?

Je leest het goed: pen & papier
Mijn 2 vrienden die mij het meest laten genieten van de zon. Pen & Papier bieden mij de kans overal ter wereld te werken; in het zon, op het terras of gewoon op een warm plekje op de bank. Uiteraard moet ik hen soms afwisselen door een laptop met wifi. Maar het voorwerk is dan tenminste al gedaan.

Lekker samen in het zonnetje.
Dankjulliewel vrienden!

 

Zij schrijven over mij

Ik doe dingen. Soms spontaan. Soms na er goed over nagedacht te hebben. Zoals iedereen toch? De dingen die ik doe, trekken heel af en toe de aandacht. En dan? Dan moet erover gekletst worden… Leuk toch?!

Het liefst onder het genot van ’n bakkie pleur, op een locatie naar keuze. Maar aangezien ik in de afgelopen jaren regelmatig ver uit de buurt was en dan structureel een tekort aan internet had, was in het echt of digitaal kletsen geen optie. Hm, hoe moet dat nu?

Een interview? Oké, ik help wel hoor
Vaak toffe meiden met een eigen website. Natuurlijk staan zij te springen om materiaal voor een leuk  artikel. Hun website moet gevuld worden. Hun lezers geïnteresseerd en tevreden. Kan ik helpen? Dan doe ik dat natuurlijk graag.

De vragen komen mijn kant uit en ik beantwoord ze braaf. Of ik lang van stof ben? Zeker wel! Typetje ‘vraag-antwoord’? Liever niet! Ik tik dus als ’n razende want schrijven over mezelf gaat me makkelijk af. Opslaan, verzenden, klaar! Wachten tot plaatsing.

Wie schreef er over jou dan?
Eerst kwam dit artikel op de website van Stop and Stare. Het gaat over mijn ervaringen tijdens een taalcursus in New York die ik gedaan heb. De schrijfster heeft ervoor gekozen niets te veranderen aan het artikel. Dus eigenlijk heb ik mijn eigen interview geschreven. Ofzoiets.. haha..
www.stopandstare.nl/renee-deed-een-taalcursus-in-new-york

Daarna trok op-wintersport.nl aan de bel. Zij zijn een categorie ‘onvergetelijke wintersportervaringen’ aan het opzetten. Mijn verhaal past hier zeker in. Leuk om te schrijven over mijn sneeuwavonturen terwijl ik op het strand in Egypte zat. Toch gelukt!
www.op-wintersport.nl/van-nog-nooit-geskied-naar-skileraar-in-slechts-2-weken

Vind ik dus leuk dit
Ja, ik moet hier wel om lachen. Veel mensen vinden het niks om met hun kop op internet te staan. Ik heb ’t daar niet zo lastig mee hoor. Heus niet met alles. Maar ’n artikeltje op papier pennen om iemand te helpen, vind ik echt dikke prima.

Heb je hulp nodig met onderwerpen of heb je ’n tof onderwerp waar ik iets over kan schrijven? Je kunt altijd even roepen!!

 

En jahoor… ook zij is een Digital Nomad!

“Blijf toch lekker thuis mens. Zo krijg je nooit rust in je billen.”

Werken en leven on the road

Hipperdepip tegenwoordig: digital nomads. Het nieuwe werken. En het nieuwe leven. Ooit zigeuners die d.m.v. toverdrankjes en goocheltrucs hun eten bij elkaar scharrelden. Hun huis was een woonwagen, hun vervoersmiddel een mager paardje. Kijk mij nu: een knalgroene camper waarin we rijden én wonen. Nu nog groen, het is afwachten hoe lang nog.

Content Words: Working 9 To 5 (*Dolly Parton)

Fulltime werkdagen maken. Iedereen gaat er vanuit dat ik dat nooit doe. Hm, maar waarom niet? Als ik er lekker in zit, is het heerlijk ‘n volle dag te werken. Maar het is ook verrukkelijk om vrij te zijn wanneer niemand dat is. Alle bankjes in het park beschikbaar. Geen rijen in wat voor museum dan ook. En zelfs het eerste lentezonnetje lijkt alleen voor mij te schijnen. Guilty pleasure: werken in het weekend of op feestdagen. Niemand die iets van je verwacht omdat ze zelf mooi druk zijn met genieten. Fijn is dat!

Buiten de gebaande paden

Toegegeven, het is lastiger om aan opdrachten te komen als je niet altijd online bent of om de hoek woont. Gelukkig vinden steeds minder mensen het belangrijk face-to-face contact te hebben. Je kunt tenslotte op ieder moment van de dag bellen en meestal ook skypen. Het werk is van grotere waarde dan dat je elkaars handje kunt vasthouden.

Lucky me! Want zo heb ik de kans gekregen om mijn kantoorbaan op te zeggen, van het gebaande pad af te stappen en het gewoon te proberen. En tot nu toe is het gelukt.

Maar wanneer werk je dan?

  • Als ik een opdracht heb
  • Als mijn laptop stroom heeft
  • Hm.. wanneer het nodig is

Digital Nomad… pfff!

Dat hele ‘digital nomad’-label kan me eigenlijk gestolen worden. Het is weer zo’n sticker die men erop geplakt heeft. Ik ben gewoon Renée, schrijf graag en vind het fijn om mijn geld te verdienen door anderen te helpen. De flexibiliteit die daarbij komt kijken, past goed bij me en het geeft me de kans te werken op plekken die ik graag wil zien en beleven. Of dit soms lastig is? Ja natuurlijk. Want welk plezier kent geen enkele hobbel?

Maarre, vertel ‘s over die camper dan

Graag! Want ons ‘Groene Monster’ maakt me blij. Sinds ‘n tijdje rijden mijn vriend en ik rond in onze camper. Een 308, Mercedes Benz. Strak ingepakt met mijn schrijfgerei en zijn schilder- en tekenbenodigdheden. Ezeltje naast laptop. Kwasten naast pennen. En er is zelfs nog ruimte voor borden, bekers en een spelletje Skip-bo.

Duitsland en Zwitserland hebben wij inmiddels achter ons gelaten. En Italië was de afgelopen 2 maanden ons thuis. Ik schrijf. Hij ontwerpt, schildert en tekent. Hij zijn opdrachten, ik de mijne. En soms werken we samen. Want schrijven en designen of illustreren ligt soms dicht bij elkaar.

Art by PdeG & Content Words in Europa

En zo doorkruizen wij Europa. Stad voor stad. Land voor land. Geen eindbestemming, maar wel veel tussendoorbestemmingen.

Het is geen vakantie. Het is ons leven.

En jij mag met ons meedoen.

Hoe? Neem dan snel contact op!

 

Contentmanager VeganChallenge

Dat ik soms omval door drukte, hoeft geen geheim te zijn. Maar dat ik het allemaal geweldig leuk vindt, mag zeker de hele wereld weten! Iets goeds doen en tegelijkertijd samenwerken met een inspirerend team van vrijwilligers. Waarom zou je daar ooit over klagen?

Ik woonde nog in Barcelona toen ik benaderd werd door de VeganChallenge. De boodschap was: “Renée, ons blog is chaos en moet absoluut naar een hoger niveau getild worden. En owja, alle andere teksten op de website, wil je daar ook iets van vinden please? Help!!” Renée to the rescue!

Informeren = mijn doel

Zo’n 2 jaar geleden plakte ik de sticker “vegan” op mezelf. Als vanzelf ontmoette ik direct daarna aardig wat vegans. “Ow,” dacht ik, “er zijn er dus veel van.” Maar holy cow! Wat waren die mensen stoffig! Wat had ik gedaan? Was ik 1 van hen geworden?! In zee gegaan met de cliché niet-geitenwollensokken-dragers. Hoe kon dit?

Toch wankelde ik niet en hield ik voet bij stuk. En vandaag de dag ben ik er absoluut achter dat ik het helemaal mis had. Want regelmatig, zeer regelmatig zelfs, ontmoet ik nu hele toffe mensen met een veganistische levensstijl. En zij zijn natuurlijk allemaal meer dan alleen vegan. En dit wil ik graag met mensen delen. Want wat als je eraan denkt de overstap te maken maar je laat afschrikken door het stoffige imago? Een gemiste kans! Een gemis dat ik ga helpen te voorkomen.

Bloggers, vloggers en alle teksten. Allemaal onder mijn paraplu.

————————————————————–

Owja, welke toffe vegans ken jij dan?!
Mitu van Mitusmeatlessfood bijvoorbeeld. En Jetske van VeganFittie en Joyce van NeverNotCooking.

————————————————————–

Van webteksten tot contentkalender & nieuwsbrieven

Ik werd dus gevraagd contentmanager van de VeganChallenge te zijn en ik besloot mezelf in het diepe te smijten. “Yes!” riep ik tegen het opperhoofd. Dit was de perfecte kans om de wereld te laten zien hoe afgestoft het veganisme vandaag de dag is.

  • Taak #1 – Het blog helemaal volproppen met gave en interessante content.
    En owja, er zijn geen bloggers.
  • Taak #2 – Het is ook hoog tijd de teksten op de website in een nieuw jasje te steken.
    Eh uhm, hadden we al verteld dat de website een compleet re-design krijgt? En als je toch op zoek gaat naar bloggers, zou je dan ook voor een extra webdesigner kunnen zorgen?
  • Taak #3 – Er liggen plannen voor de nieuwsbrieven, e-books en een complete kerstbrochure.
    Hoeveel uur zei je ook alweer dat je over had? 😉

“Wauwie! Dit is tof!” dacht ik meteen. Aanpakken die handel.

Mijn enthousiaste bloggers en vloggers

Het was heel even zoeken en enorm veel mailen, maar nu heb ik het voor elkaar: een team van 16 enthousiaste bloggers en vloggers. Onze lifestyle is hetzelfde, maar verder zijn we allemaal zo verschillend. En dit komt perfect uit!

Blogster Minon bijvoorbeeld. Zwanger en schrijft over alles wat met het veganisme en kindjes (krijgen) te maken heeft. Marjan, moeder van 3 zonen, vult dit perfect aan met haar verhalen. Elise, een soort van vegan-wiki, vertaalt de ellende rondom het gebruiken van dierlijke producten naar duidelijke artikelen. Plus alle anderen, die allerlei soorten onderwerpen aanpakken in hun blogs. Welke snacks uit de supermarkt zijn vegan, bijvoorbeeld. Of ‘Wat eet een veganist voor lunch?’ en ‘wat als ik naar een pretpark ga?’. Allemaal onderbouwd door duidelijke bronnen en eigen ervaringen.

Op het gebied van vloggen, ging ook een wereld voor mij open. Deze dames zijn allemaal razendenthousiast. Op camera leggen zij vast wie zij zijn, wat zij doen en wat het vegan-zijn met hen doet. De meest heerlijke recepten komen langs en de tips voor vegan-eettentjes zijn niet aan te slepen. Zo leuk!

”Zeg contentmanager, heb je het onder controle?”

Een half jaartje later inmiddels… en we staan te shinen! Met z’n allen #bigsmile. Er is een contentkalender, rammetjevol. Geen onderwerp is het team te gek. Tijdens de challenges worden dagelijks nieuwe blogs gepost, tijdens de challenges door ongeveer om de dag. Dat zijn er toch al 30 of 15 per maand. Niet weinig toch? 🙂

Hiermee kan ik meteen vertellen waarom het me nog meer zo blij maakt. Mijn main doel was namelijk om mensen te informeren. Puur informatie te geven zodat men zelf een beslissing kan maken over wat zij goed en fout vinden. Met het blog van de VeganChallenge heb ik een platform gevonden waar dit goed kan. En waar ik een groot bezoekersaantal mee bereik. Dit is wat ik wilde. En dit is wat ik doe.

Check it out: veganchallenge.nl/blog

Natuurlijk ben je nu nieuwsgierig geworden! Ga snel naar ons blog en laat je verbazen. Vragen of tips voor onderwerpen? Laat maar horen! Dan zet ik mijn team aan het werk. Thanks toppers! 😉

#portfolio

Kinderkoppies op social media!

“Spontane foto’s werken het beste bij het artikel!” Ja, dat weten we allemaal. Een koppel dat niet-gemaakt naar elkaar staat de grijnzen, een oprecht verbaasde blik in haar ogen en vooral spelende kinderen waar de onschuld vanaf druipt. De laatste.. die kinderen. We love it! Jammer voor je! We mogen ze niet gebruiken.

Tekstschrijver vs beeldredacteur

Natuurlijk zijn de ouders supertrots op hun kroost. En uiteraard delen zij het liefst letterlijk alle feitjes over die ukkies. Maar hoe verstandig, of dom, is het eigenlijk om dit op social media te doen?

Ik kan jullie een paar redenen geven om over na te denken. Want natuurlijk mag iedere ouder zelf beslissen wat zij ervan vinden. Maar wat voor ons tekstschrijvers betreft, wij moeten weten waarom wij al helemaal niet in ons recht staan andermans kinderen te presenteren op internet.

Verborgen? Op internet is niks verborgen

Alles wat je op internet plaatst, is onuitwisbaar. Je denkt misschien dat je een online privé-fotoalbum of -dagboek bijhoudt, maar niets is minder waar. Is je account afgeschermd, heb je nog enige grip op het geheel. Maar zelfs dan kunnen vrienden en/of volgers jouw foto’s delen of downloaden. Is dit wat je wilt? Dat dit bij een open account zoveel keer erger is, hoef ik je vast niet uit te leggen.

Heb je trouwens al van Big Brother Facebook Corp gehoord? Een tool die vanaf de eerste geboortefoto al een kleine databank opent. Facebook (en Instagram hoort hier ook bij) slaat automatisch op dat jij een kind hebt. De naam + alle interesses en activiteiten van het kind zelf en de ouders gaan zo het archief in. Scary niet?

Wie is de eigenaar van de foto’s?

Je denkt natuurlijk dat jij dat bent. Het is tenslotte jouw profiel. Mooi niet! Vanaf het moment dat jij een foto op Facebook en/of Instagram zet, is Facebook corp. de wettige eigenaar. Niks meer aan te veranderen. Ze mogen er alles mee doen wat ze willen. En zeg nou zelf, waarom zouden ze dat niet doen?

(emotionele) schade voor het kind zelf

Dit kan natuurlijk op meerdere manieren. De eerste is dat kinderen rond hun 6e jaar het gevoel van schaamte gaan ontwikkelen. Hier houd jij misschien helemaal geen rekening mee wanneer je iets online post. En dat is natuurlijk niet eerlijk, aangezien het kind wellicht niet helemaal kan uitleggen waarom hij dit niet leuk vindt.

Daarnaast kan het kind er vooral later echter problemen mee krijgen. Noem een sollicitatie, relatie o.i.d. HR-afdelingen, toekomstige werkgevers, maar zeker ook (blind) dates grijpen altijd even naar Google voordat ze je gaan ontmoeten. Zijn hier dingen op waar je zelf niet achter staat, kan dat tot een enorme teleurstelling leiden natuurlijk. Hebben je ouders deze dingen gepost? Dan wordt het beeld van hen ook een stuk duidelijker.

Je brengt het kind misschien in gevaar

Ik wil niemand op gekke ideeën brengen, want zulke gekken hebben we genoeg in de wereld. Maar je wilt toch zeker niet dat door jouw schuld zo’n gek het op dat kind gemunt heeft? Door een foto van ‘n kind te plaatsen, kunnen mensen een heleboel informatie achterhalen en daar hun voordeel mee doen. Voordelen waar jij helemaal niks van wilt weten.

Hoe normaal is het eigenlijk?

Wanneer ouders zomaar alles online zetten, vinden kinderen dit als vanzelf normaal. Ze weten niet beter en zullen alles over zichzelf ook eerder bloot geven aan de rest van de wereld. De weg naar ongecensureerde filmpjes is dan maar kort. Ook zullen kinderen zoals deze niet kunnen leven zonder sociale bevestiging. Het aantal likes kan hun hele leven gaan beheersen waarbij de onzekerheid met zekerheid groeit.

Pedofielen en social media

“Ow, zo schattig! Onze kleine uk die in z’n blote billetjes over het strand rent.” Klik! De foto is zo gemaakt. En daar is natuurlijk niks mis mee. Bewaar het op de eigen camera/telefoon of maak er thuis een mooi plakboek van. Post je het op social media? Bij de FBI zijn lijsten van pedofielen bekend die verzamelingen maken van minderjarige kinderen in hun nakie, gevonden op Facebook en Instagram. Daar hoeft jouw ukkie toch niet bij te zitten?

 

Nu wil ik absoluut niet zeggen dat de wereld direct vergaat wanneer ouders foto’s en video’s van hun kinderen op Facebook en Instagram posten. Niet elk kinderleven is meteen verwoest door een papa en/of mama die ook graag met de trend van Pinterest en Snapchat meedoet. Maar wij als tekstschrijvers, pas erop! Denk aan de wensen van de ouders en bepaal nooit voor hen wat goed en fout is.

Dag Dag!

#ContentWords

Welkom 365 nieuwe avonturen in 2018!

365 dagen. Verpakt in 52 weken en als 12 maanden. Ze staan voor de deur. Doe jij open? Ikkuh wel hoor! Want ik zie al die dagen als nieuwe avonturen. Grote avonturen op de lange termijn, maar vooral ook heel veel kleine avontuurtjes voor dagelijks gebruik.

Doelen, plannen & resultaten

Weet je dat er onwijs veel toffe dingen te doen zijn? Over het algemeen blijft men graag plakken aan de werkzaamheden die binnen ‘ons vakgebied’ vallen. Maar whatskebeurt met Out Of The Box?! Stap eens links, stap eens rechts en zie wat voor gaafs er allemaal vanzelf op jouw pad valt. Kijk om je heen en laat niks aan je voorbij gaan.

Dat is toch cool?! En waarom zou je dat uit de weg gaan? Uh… omdat je hoofd anders omloopt!! Daarom ben ik dit jaar begonnen met het opstellen van supermega duidelijke en strakverpakte doelen. Met zelfs een planning voor de lange termijn. Om mezelf los te schudden van alle op zichzelf staande ideeën die mij enthousiast maken, maar ook afleiden. Er is focus. De gewenste resultaten liegen er niet om. Maar ik heb er zin in. Heel veel zin in!

Liters & liters content creëren

Wat zijn de synoniemen voor ‘schrijven’? Want die ga ik allemaal inzetten dit jaar. Schrijven, meer schrijven en nog meer schrijven. Pagina’s vol. Online, offline. Dé activiteit die voor de komende maanden op mijn to-do lijst staat. Schreef je nog niet dan? Ja duh! Superveel! Maar het wordt nog meer. Dubbel zoveel. Van zakelijke opdrachten voor succesvolle ondernemingen tot zonnige teksten waar mensen mee geholpen zijn. En vergeet het meditatief schrijven niet. Het koppie moet op de een of andere manier kalm blijven 😉

Key goal: toffe samenwerkingen

Waar ik zelf altijd graag mensen blij wil maken, denk ik dat samen blij worden nog beter is. Ergens samen keihard voor werken en daarna om het hardst juichen wanneer de resultaten nog beter zijn dan verwacht. Samenwerken met toffe mensen en ondernemingen, die deuren staan ook open dit jaar. Tijd om te beslissen en over drempels te stappen. Lekker samen doen. Is nog eens gezelliger ook!

BAM! 2018 is van start

De champagneflessen zijn leeg en zelfs al opgeruimd. De resten vuurwerk verdwenen van de stoep. Het jaar is begonnen en inmiddels al in volle gang. 5 dagen van januari voorbij al. Tel ze maar, de 5 (mini) avonturen van de afgelopen dagen. En er staan er nog 360 op je te wachten…

Spaar ze allemaal!

#Debestewensenvoor2018

Welkom avonturen van 2018!

Nieuw jaar. Nieuwe avonturen. Elke dag. Al is het maar een kleintje…!

“Heb ik ook een tekstschrijver nodig?”

Opeens is iedereen tekstschrijver, copywriter en contentspecialist. Opeens tikt iedereen meer dan 350 APM. En als vanzelf overstromen de fijne koffietentjes met schrijvers die laptops en noteblocks bij zich hebben. Whatskebeurt?!

GEZOCHT: Tekstschrijver! Wat schrijft een tekstschrijver?

Hoogstwaarschijnlijk was het nooit eerder zo duidelijk dat goede teksten een verschil kunnen maken. In de digitale wereld waarin we nu allemaal leven, lezen mensen compleet anders dan voorheen. De krant vol (zoals men vond) pure waarheden, werd helemaal doorgespit. Vandaag de dag scannen mensen artikelen op smartphones en tablets. In de pure waarheid van 1 artikel, daar gelooft men al lang niet meer in. Om aan de juiste informatie te komen, worden meerdere bronnen geopend en aan de hand daarvan een mening gevormd.

Lezen gaat anders, schrijven dus ook

De een is goed in timmeren, de ander in verkopen en weer een ander in schrijven. Dat is altijd al zo geweest. (Voeg cliché toe: “Ieder z’n vak”.) Maar in alle eerlijkheid, vroeger konden er minder mensen goed lezen. Dus dat er goede schrijvers waren, was ook minder belangrijk. Een spelfoutje hier of een niet zo strategische zin ergens anders. Who cares?! Das nu wel helemaal anders!

Fouten gaan viral!

1 TaalVoutje en je tekst staat direct online te grabbel. Mensen schromen niet meer om negatieve reacties achter te laten onder door jou geschreven blogs of artikelen. En wat vooral bizar is, iedereen weet altijd alles beter. Qua schrijfstijl én qua inhoud.

Schrijven is een vak

Maar geloof mij. Dat de online reacties vol spelfouten zitten en dat ik de spottende bijschriften op Facebook vrijwel altijd 2x moet lezen voordat ik ze begrijp, versterkt alleen maar mijn weten. Schrijven is een vak. Een vak dat iedereen denkt te kunnen, maar wij tekstschrijvers weten wel beter. Wij zijn de specialisten op het gebied van letters en woorden

Maar wat schrijf ik dan?

Wanneer iemand aan mij vraagt: “Renée, wat doe jij dan voor werk?”, zeg ik bijna altijd: “Ik schrijf.” “Ow, ben je schrijver?” weerklinkt het dan. “Uh, ja en nee”, antwoord ik. “Ik schrijf alles wat je kunt lezen, behalve boeken.” En dat is eigenlijk ook zo.

Natuurlijk heb ik ook mijn voorkeuren. Maar ik kan eigenlijk alles schrijven. Volgens de regels.

Schrijven – offline & online

Een opdrachtgever geeft aan dat hij teksten nodig heeft. Dit kan zijn voor zijn website, voor een nieuwsbrief en een gedrukte folder bijvoorbeeld. Er moet een blog komen of artikelen over zijn werknemers. Of ik dat kan schrijven. Natuurlijk! Daarbij komen dan allerlei leuke klussen kijken. Het uitzoeken van de juiste informatie en het bepalen van de doelgroep. Het houden van interviews en een altijd interessante samenwerking met de designers.

Het foutloze eindresultaat valt of staat met de juiste toon, afgestemd op de lezers. Het juiste leesniveau, duidelijkheid en leesbaarheid. En ook gericht op SEO en social. Feedback. Correctierondes. Herschrijven. Als je al deze termen voorbij ziet komen, dan is het toch helemaal niet zo vreemd dat niet iedereen dit kan? Daar gaan we weer…. “Ieder z’n vak!”

Teksten creëren, corrigeren of redigeren…. Zal ik het voor je doen?

Ik was hoofdredacteur van ’n magazine

Nou ja, met hoofdredacteur blaas ik iets te hoog van de toren. Maar zo voelde het in elk geval wel. Mijn communicatiestudie succesvol afgerond, diploma in de pocket en de eerste sollicitatiebrief was de deur uit. Er was niet eens tijd om te luieren. Ik werd direct aangenomen! Bij een uitgeverij in Heemskerk. Zo stapte ik zomaar de wereld van de tijdschriften en magazines in.

Tijdschriften, magazines on demand & een online platform

Ik had ‘m snel door: er was veel te doen. Er was heel veel te doen. De uitgeverij gaf namelijk iedere week 1 magazine uit met een woongerelateerd onderwerp. Zo schreef ik de ene maand over badkamers, de ander over keukens en weer een volgende over tuinen. Gericht op mensen-met-centjes dus de producten waren wauwie!

Ook was deze uitgeverij bezig met printing-on-demand. Of te wel; men kon zelf een eigen tijdschrift samenstellen en deze werd dan speciaal gedrukt. Met als resultaat: er moest over ALLES een pagina geschreven worden. Anders was er niet veel keus. De onderwerpen? Fietsen… en kamperen. Er gingen compleet nieuwe werelden voor me open 🙂

Ik leerde schrijven voor het web

Iets waar mijn studie hopeloos in tekortgeschoten is, maar wat toendertijd vol in opkomst was: schrijven voor het web (dùh!). Mijn uitgeverij had een papieren magazine met hele gave producten. Bij deze producten stond een code die men op onze website kon opzoeken voor meer informatie. Werd ik hier ‘s even razendsnel gebrainwashed op het gebied van online teksten, SEO en linkbuilding. Mijn 1e online ervaring. De basis voor alles wat ik nu weet.

Interviews, advertorials en keiharde copy

Ukkie als dat ik was, ik vond het heerlijk in de uitgeverij. Ik schreef keihard mee, leerde m’n broek aan flarden en stapte bijna dagelijks over drempels heen. Waar ik telefoneren eerst eng vond, had ik nu harde deadlines voor interviews en binnenkijkers. Ik pakte die telefoon en schudde handjes als een pro. Me, is in the game!

Met m’n snoet in het colofon

Naast alle losse werkzaamheden waar al bijna geen tijd voor was, moest er iedere maand een woonmagazine verschijnen. En ons team was niet groot. De verantwoordelijkheden werden netjes en strak verdeeld. Wat betekende dat je eens in de zoveel tijd de gehele verantwoordelijkheid kreeg over een woonmagazine. ‘Bladcoördinator’ noemden we dat. Afgaand op de stress en de energie die je ervan kreeg, mocht je het best hoofdredactrice noemen. Een drama en fantastisch tegelijk!

Maar daardoor stond dit broekie dus wel met haar snoet en haar voorwoord op de eerste pagina’s. Alsof ik beroemd was!

#TROTS!

Met mijn koppie in het magazine 😀

Portfolio Items